Jean Bodin, Armand Jean Richelieu, Jonathan Swift, William Pitt Młodszy oraz angielscy torysi tacy jak Robert Filmer.
Krytyka Oświecenia Doktryna konserwatyzmu wyrosła na radykalnej krytyce oświecenia, przejawiającej się: krytyką oświeceniowego indywidualizmu (antyindywidualizm): Konserwatyści odrzucali oświeceniową teorię umowy społecznej, gdzie społeczeństwo było postrzegane jako sztuczny byt oraz naturalizm ontologiczny na rzecz tradycjonalistycznego i teocentrycznego spojrzenia na społeczeństwo jako na historycznie ukształtowany, organiczny i ugruntowany porządek. krytyką oświeceniowego racjonalizmu (antyracjonalizm): Oświecenie przypisywało rozumowi wyłączną rolę w kierowaniu człowiekiem i społeczeństwem. Konserwatyści uważali to za błąd – człowiek jest istotą rozumną, lecz jego decyzje i porządek społeczny opierają się także na czynnikach pozarozumowych – wierze, uczuciach, namiętnościach, intuicji, tradycji i moralnych instynktach. Sam rozum, bez tych „irracjonalnych” oparć, jest niewystarczający i niebezpieczny. krytyką odrzucenia przez oświecenie grzechu pierworodnego: Konserwatyści twierdzili, że w człowieku tkwi nieusuwalna skłonność do zła, będąca skutkiem grzechu pierworodnego.