Działalność w okresie okupacji niemieckiej Lata 1939–1941 Po kampanii wrześniowej powrócił do Warszawy. W początkowym okresie okupacji niemieckiej pracował jako pracownik biurowy. 26 października 1940 roku oficjalnie objął stanowisko kierownika Żydowskiej Służby Porządkowej w getcie warszawskim. Kandydaturę Szeryńskiego na stanowisko kierownika miał polecić Adamowi Czerniakowowi, przewodniczącemu warszawskiego Judenratu, Leon Berenson lub Stefan Lubliner. Stanowisko kierownika zaproponowano Szeryńskiemu po wcześniejszym odrzuceniu propozycji przez Berensona i Maksymiliana Schönbacha. Decyzja o wyborze Szeryńskiego miała zapaść na spotkaniu w mieszkaniu radcy Judenratu Leopolda Kupczykiera, a uczestniczyli w nim Kupczykier, Czerniaków, Szeryński oraz Edward Kobryner. Według niektórych źródeł Szeryński chciał początkowo odrzucić propozycję, motywując to negatywnym stosunkiem Żydów do konwertytów. Według Stanisława Gombińskiego Szeryński chciał także objąć funkcję zastępcy kierownika ŻSP, którym według niego powinien zostać „wybitny działacz żydowski”.
Szeryński utrzymywał przyjacielskie stosunki z komendantami Policji Polskiej Marianem Kozielewskim i Aleksandrem Reszczyńskim oraz szefem sztabu, Bolesławem Buyko.