blok policyjny, Szeryński został uwięziony w charakterze zakładnika.
Śmierć 23 stycznia 1943 roku, dwa dni po zakończeniu tzw. akcji styczniowej w getcie warszawskim, Szeryński popełnił samobójstwo w swoim mieszkaniu przy ul. Nowolipki 10., zażywając cyjanek potasu. Ostatnie chwile Szeryńskiego w swoich wspomnieniach opisał Henryk Makower. Po śmierci Szeryńskiego jego żona i córka uciekły z getta. Następcą Szeryńskiego na stanowisku kierownika został Leon Piżyc, jego dotychczasowy zastępca, mianowany na to stanowisko po śmierci Lejkina.
Ordery i odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1925)M.P. z 1925 r. nr 262, poz. 1085 „za zasługi, położone przy zwalczaniu komunizmu”.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Ludzie warszawskiego getta
Kategoria:Funkcjonariusze Żydowskiej Służby Porządkowej Kategoria:Konwertyci na katolicyzm z judaizmu Kategoria:Ludzie związani z Lublinem Kategoria:Mieszkańcy getta warszawskiego Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Podinspektorzy Policji Państwowej Kategoria:Politycy Obozu Zjednoczenia Narodowego Kategoria:Polscy samobójcy Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Rzecznicy prasowi w Polsce Kategoria:Więźniowie Aresztu Centralnego przy ul. Daniłowiczowskiej w Warszawie Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Żydowscy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1943