Jesienią 1939 podjął pracę w Stołecznym Komitecie Samopomocy Społecznej (będącym oficjalną formą opiekuńczej i wychowawczej działalności tajnego harcerstwa, a także oparciem dla jego struktur organizacyjnych) i kierował zespołami młodzieżowymi na Pradze i Grochowie. Ponadto zaangażował się w działalność harcerskiej spółdzielni pod nazwą „Samopomoc Koleżeńska” („SK”), utworzonej przez harcerzy 22 WDH, zajmującej się zarobkowaniem, m.in. handlem i usługami (szklarskimi, budowlanymi, rozbiórkowymi). Wiosną 1941 kierował akcją wywiadowczą podczas niemieckiej koncentracji wojsk przed wojną z ZSRR.

3 listopada 1942 objął dowodzenie Hufcem „Praga”, jednym z czterech hufców (plutonów) Grup Szturmowych Chorągwi Warszawskiej, skupiającym pełnoletnich, najstarszych harcerzy z prawobrzeżnej części miasta. Współpracował ze swym przyjacielem phm. por. Ryszardem Białousem „Jerzym”, wojskowym dowódcą Grup Szturmowych, składających się na Oddział Specjalny „Jerzy” Kedywu Komendy Głównej AK.