Obaj zostali uwolnieni 26 marca 1943 podczas akcji pod Arsenałem (o kryptonimie „Meksyk II”).

Gestapowcy z alei Szucha doprowadzili do konfrontacji, podczas której przedstawili go jako zdrajcę, aby wymusić na „Rudym” zeznania. Ta nieprawdziwa wersja wydarzeń została przekazana przez „Rudego” Tadeuszowi Zawadzkiemu „Zośce”, a następnie opisana przez Aleksandra Kamińskiego w książce Kamienie na szaniec.

Po uwolnieniu był przesłuchiwany przez Naczelnika Szarych Szeregów hm. Floriana Marciniaka, komendanta chorągwi i dowódcę GS Ula „Wisła” hm. Stanisława Broniewskiego, a także dowódcę OS „Jerzy” phm. Ryszarda Białousa. W jego postawie w śledztwie nie dopatrzono się zdrady ani uchybień jako dowódcy. Jeśli były uchybienia, to jedynie po stronie jego przełożonych, którzy nie podjęli nakazanych w takich przypadkach działań zabezpieczających. Uznano, że nie ma podstaw do przekazania jego sprawy do Wojskowego Sądu Specjalnego, nie odsunięto go także od pracy konspiracyjnej.