„Pełna” wersja i960MX nigdy nie była sprzedawana poza zastosowaniami wojskowymi, ale i960MC znalazł zastosowanie w wysokiej klasy zastosowaniach wbudowanych, zaś i960KA stał się udanym tanim 32-bitowym układem sterującym drukarkami laserowymi, jak też wczesnymi terminalami graficznymi i innymi zastosowaniami wbudowanymi. Sukces układu pozwolił na finansowe przeżycie następnych pokoleń rozwiązania, pozbawionych skomplikowanych mechanizmów zarządzania pamięcią.
Układ i960CA, którego premiera miała miejsce w lipcu 1989, był pierwszą pełną implementacją architektury RISC w rodzinie i960. Zawierał zaprojektowany na nowo superskalarny rdzeń RISC oraz nietypową, zintegrowaną z układem adresowalną pamięć podręczną, pozbawiono go jednak jednostek FPU i MMU, gdyż przeznaczony był do wysokowydajnych zastosowań wbudowanych. Układ i960CA uważa się za pierwszy jednoukładowy przykład architektury superskalarnej RISC. Mimo że kontrolery serii C zawierały tylko jedną jednostkę arytmetyczno-logiczną, potrafiły wysłać i wykonać instrukcję arytmetyczną, odwołanie do pamięci oraz instrukcję rozgałęziającą w tym samym czasie. Potrafiły też utrzymać dwie instrukcje w jednym cyklu zegara pod pewnymi warunkami. Pierwsze wersje układu działały z prędkością 33 MHz, Intel zaś w promocji produktu podawał osiąganą przez niego wydajność rzędu 66 MIPS.