Tradycja polska W Polsce przed 1864 rokiem pierścionki zaręczynowe noszono na lewej ręce, zgodnie z ówczesnym zwyczajem europejskim. Po klęsce powstania styczniowego Polacy zaczęli nosić pierścionek na prawej ręce jako wyraz żałoby narodowej i solidarności z uczestnikami zrywu. Staropolska tradycja jubilerska nakazywała ponadto, aby pierścionek zaręczynowy zdobiony był białym kamieniem – brylantem lub perłą – uznawanym za symbol szczęścia.
Upowszechnienie diamentów w XIX i XX wieku W 1840 roku diamentowe pierścionki zaręczynowe pojawiły się w Ameryce Północnej, jednak powszechne stały się tam dopiero na początku XX wieku. Kluczowym impulsem dla wzrostu podaży surowca było odkrycie złóż w kopalni Kimberley w Afryce Południowej w 1867 roku. Do 1940 roku pierścionki zaręczynowe stały się główną linią produktów jubilerskich w ofercie domów towarowych.