Ponieważ koszary są niewielkie i nie mogły pomieścić całej załogi, w centrum założenia wbudowano osiowo symetryczny blok kazamatowy o funkcjach mieszkalnych. Wkomponowanie go w istniejący już narys fortu prawdopodobnie wymusiło nietypowy narys poterny głównej fortu – poprowadzonej z charakterystycznym zakrzywieniem. W miejscu zajmowanym przez ten blok, w innych austriackich fortach artyleryjskich lokowano tzw. budynek zapleczny (Parados – Gebaude; we współczesnej literaturze określany jako schron główny), mieszczący przede wszystkim magazyny amunicji (prochownie). Te ostatnie z kolei ulokowano w „Łysej Górze” w podwalniach – mocno rozbudowanej czołowej i znacznie mniejszej, pod prawym barkiem, i połączono z wałem artylerii windami amunicyjnymi o ręcznym napędzie. Zastosowanie podwalni wymusiło z kolei przyjęcie dwupoziomowego układu komunikacji wewnątrz fortu – z dziedzińcem przed podwalnią i drogą do wejścia do poterny lewego barku w wykopie. Elementy te (podwalnie z prochowniami, dwupoziomowy układ komunikacji) wydają się być wpływami szkoły niemieckiej.