Zainteresowany ideą perpetuum mobile zaproponował (w latach 90. XV wieku) mechanizm, który sam sobie nadawałby pęd bez udziału siły z zewnątrz oraz mechanizm wodny, opierający się na wykorzystaniu śruby Archimedesa (u Leonarda: cocleae, muszle ślimaków). Wprawiona w ruch spirala miała pompować wodę do góry. Spływająca w dół woda wymuszałaby swoim ciężarem kontynuowanie ruchu obrotowego śruby. Leonardo przyznał jednak, że skonstruowanie perpetuum mobile jest niemożliwe. Projekt mechanizmu wodnego znajduje się w Kodeksie Trivulziów.
Badając zjawisko tarcia przeprowadził serię eksperymentów z przesuwaniem ciężkich przedmiotów po równi pochyłej. Zauważył związek między tarciem a ciężarem ciała oraz powierzchnią obiektu, po którym przesuwane jest dane ciało, a stopniem nachylenia pochylni. Zanotował, że siła tarcia jest niezależna od wielkości stykających się obiektów. Zależy ona wyłącznie od ich rodzaju. Wniosek Leonarda poprzedza odkrycia dokonane przez Guillaumego Amontonsa 200 lat później. W innym miejscu Leonardo zanotował, że tarcie można zmniejszyć za sprawą pokrycia powierzchni równi pochyłej środkiem naoliwiającym.