W marcu 1973, reprezentując Wielką Brytanię z utworem „Power of All Our Friends”, zajął trzecie miejsce w finale 18. Konkursu Piosenki Eurowizji w Luksemburgu. Do końca pierwszej połowy lat 70. wydał jeszcze trzy albumy: Take Me High (1973), Help It Along (1974) i The 31st of February Street (1974). W 1976 wydał album pt. I’m Nearly Famous z przebojami „Miss You Nights”, „Devil Woman” i „Can’t Ask for Anything More than You”, a także odbył m.in. trzytygodniową trasę koncertową po ZSRR, która obejmowała 20 występów w Moskwie i Leningradzie. Do końca lat 70. wydał jeszcze albumy: Every Face Tells the Story (1977), Small Corners (1978), Green Light (1978) i Rock’N’Roll Juvenille (1979), a ostatnią z płyt promował singlem „We Don’t Talk Anymore”, który rozszedł się w nakładzie 5 mln egzemplarzy na świecie.
W 1980 otrzymał Order Imperium Brytyjskiego, wydał album pt. I’m No Hero i zagrał serię koncertów w Apollo Victoria Theatre. Również w latach 80. odbył m.in. trasę koncertową po Afryce Południowej i wydał płyty: Love Songs (1981), Wired for Sound (1981), Now You See Me… Now You Don’t (1982), Dresser for the Occasion (1983), Silver (1983), Walking in the Light (1984), Cliff & The Shadows (1984), The Rock Connection (1984);