Ten zasadniczy schemat podlega różnym modyfikacjom. Ostatnie responsorium każdego nokturnu ma jeszcze doksologię (solisty), po której chór powtarza drugą część ℟. Czasem jednak chór po obu wejściach solisty powtarza inne części ℟, a czasem wejść solisty i odpowiedzi chóru jest więcej. W okresie Męki Pańskiej (w tym podczas Triduum Paschalnego, patrz niżej), kiedy nie ma doksologii, w ostatnim responsorium każdego nokturnu po powtórzeniu drugiej części ℟ następuje powtórzenie całości ℟.
W obrządku dominikańskim responsorium dłuższe śpiewa się ponadto w pierwszych nieszporach ważniejszych świąt (po capitulum).
Księga liturgiczna, w której zawarte są responsoria prolixa, nosi nazwę nokturnału (Nocturnale) lub responsoriału (Liber responsorialis). Wydanie nokturnału z 2002 roku zawiera około 750 responsoriów dłuższych, z których znaczna część znajduje się już w pochodzącym z końca X wieku antyfonarzu Hartkera. Istnieją też nowsze responsoria prolixa, na przykład dwunastowieczne kompozycje Hildegardy z Bingen.