W listopadzie 1940 plac znalazł się w bezpośrednim sąsiedztwie warszawskiego getta, którego granica biegła w linii północnej oficyny pałacu Krasińskich, wzdłuż ul. Świętojerskiej. Przejazd w oficynie stał się bramą umożliwiającą przejazd tramwajów przez dzielnicę zamkniętą na Żoliborz. W październiku 1941 wyłączono z getta tereny na wschód od ul. Bonifraterskiej, co spowodowało, że trasa tramwajowa w całości znalazła się po stronie „aryjskiej”.
Od sierpnia 1942 na placu Krasińskich znajdował się jeden z tzw. placów zabaw ludowych. W kwietniu 1943 widok ludzi bawiących się na znajdującej się pod murami płonącego getta karuzeli zainspirował Czesława Miłosza do napisania wiersza Campo di Fiori. Poeta zestawił w nim samotność ginących żydowskich powstańców z losem palonego na stosie Giordana Bruno.
Podczas powstania warszawskiego, w godzinę „W”, na placu doszło do starć spieszących na koncentrację powstańców z batalionów „Gozdawa” i „Łukasiński” z niemieckimi pojazdami pancernymi jadącymi ul. Miodową na Żoliborz. 2 sierpnia powstańcy ze 104 Kompanii Syndykalistów zdobyli pałac, który od 9 sierpnia do upadku Starego Miasta stał się kwaterą batalionu „Parasol”. 6 sierpnia 1944, w rocznicę wymarszu Pierwszej Kompanii Kadrowej, na wyznaczającej południową pierzeję placu ul.