Jednym z pionierów udostępnienia jaskini do zwiedzania był XIX wieku Heinrich Rübartsch.
W latach 1890–1891 w sztolni zainstalowano schody i żelazne świeczniki, przystosowując ją w ten sposób do masowego ruchu turystycznego. Złota Sztolnia była podówczas reklamowana jako największa „marmurowa” jaskinia na Śląsku, a nawet na terenie całych Niemiec. Ten okres rozkwitu trwał przez około 30 lat. Po 1920 roku silne opady deszczu spowodowały powstanie na przepływającym obok strumieniu bocznej, wpadającej do sztolni, odnogi. W drugiej dekadzie XX wieku obiekt stracił swą turystyczną atrakcyjność, a jego wystrój na skutek działania wód powierzchniowych uległ całkowitemu zniszczeniu. W okresie powojennym Złota Sztolnia wielokrotnie była obiektem penetracji i badań. Najnowsze prace wskazują na szybkie zapełnianie jej korytarzy nanoszonym materiałem i gwałtowny spadek metrażu. Obecnie, na skutek osunięcia się ziemi, wejście do jaskini jest całkowicie zasypane.