Okoliczności zdawały się sprzyjać tego rodzaju działaniom. Niemcy znajdowały się w głębokim kryzysie gospodarczym, którego początki sięgały załamania z 1921 roku. Wstrzymanie wypłat reparacji wojennych, wynikających z postanowień traktatu wersalskiego, doprowadziło w 1923 roku do okupacji Zagłębia Ruhry przez Francję, będącego kluczowym ośrodkiem przemysłowym kraju. W następstwie doszło do załamania wartości marki niemieckiej.
Za kryzys obarczano tzw. „listopadowych przestępców”, czyli polityków odpowiedzialnych za podpisanie traktatu wersalskiego, a także komunistów, Żydów, socjaldemokratów oraz inne grupy społeczne. Oskarżenia te odwoływały się do teorii „pchnięcia nożem w plecy”, zgodnie z którą Niemcy miały zostać zdradzone od wewnątrz podczas I wojny światowej. Tezy te nie znajdowały potwierdzenia w faktach, lecz cieszyły się znaczną popularnością wśród części społeczeństwa, zwłaszcza środowisk wojskowych i antydemokratycznych. Zarówno Hitler, jak i część środowisk prawicowych uznali sytuację za sprzyjającą do przejęcia władzy i odbudowy pozycji Niemiec.