Nie tylko leżało w połowie drogi między Sippar na północy i Ur na południu, a tym samym na granicy pomiędzy Akadem a Sumerem, ale było też głównym ośrodkiem religijnym Mezopotamii, miejscem, gdzie znajdowała się E-kur – świątynia Enlila, głównego bóstwa panteonu sumeryjskiego. Prawdopodobnie z powodu strategicznego położenia i religijnego znaczenia miasto to już wcześnie w swej historii stało się miastem neutralnym. Nie ma śladu w mezopotamskiej tradycji historycznej króla lub dynastii wywodzących się z tego miasta, ale niemal wszyscy władcy Sumeru i Akadu szukali potwierdzenia swych praw do rządów właśnie tamZettler R.L., hasło Nippur, w: Eric M. Meyers (wyd.), The Oxford Encyclopedia..., s. 149.. Miasto było duże (pod koniec III tys. p.n.e. otoczony murami miejskimi obszar obejmował ok. 135-150 ha.) i cieszyło się dostatkiem będąc miejscem ciągłych królewskich inwestycji w postaci projektów budowlanych (wznoszenie i odbudowa świątyń i murów miejskich) i ofiar/darów składanych w świątyniach. Pod koniec XVIII w. p.n.e. znaczenie miasta zaczęło się jednak zmniejszać. Być może na skutek połączonych czynników polityczno-ekonomicznych i środowiskowych, w tym susz i niestbilności koryta odnogi Eufratu nad którą leżało, Nippur doświadczyło okresów czasowych wyludnień i następujących po nich odrodzeń.