Zagrała niewielką rolę telefonicznej łączniczki szajki fałszerzy w komedii Jana Batorego Lekarstwo na miłość (1965) i diabła stróża w komedii Stanisława Różewicza Piekło i niebo (1966). Chłodno przyjęte zostały kolejne filmy z 1966 z udziałem Krzyżewskiej: Zejście do piekła Zbigniewa Kuźmińskiego i Przedświąteczny wieczór Heleny Amiradżibi i Jerzego Stefana Stawińskiego.
Była członkinią Stowarzyszenia Filmowców Polskich. Po występie w krytycznie przyjętym dramacie Stanisława Jędryki Powrót na ziemię (1967) zawiesiła działalność aktorską, co tłumaczyła zmęczeniem filmem i aktorstwem. Powróciła na wielki ekran drugoplanową rolą Anastazji, łączniczki partyzanckiego oddziału, w Akcji Brutus (1970) Jerzego Passendorfera. Następnie zagrała epizodyczną role prostytutki w komedii Jerzego Gruzy Dzięcioł (1970), Zosię w filmie Tadeusza Konwickiego Jak daleko stąd, jak blisko (1971) i Annę w krótkometrażowym filmie telewizyjnym Janusza Majewskiego Okno zabite deskami (1971). Powróciwszy do blond włosów, wystąpiła w zagranicznych serialach: jako Maya w bułgarskim Powrocie zmarłego i amerykański szpieg w enerdowskiej Tajemnicy Andów. Zdobyła uznanie krytyków dzięki roli Rebeki w melodramacie Janusza Majewskiego Zazdrość i medycyna (1973).