Lata 70. Historia powojennej Japonii opowiedziana przez barmankę (1970) i Wojenne prostytutki (1975) mimo niskiego budżetu spotkały się z dużym zainteresowaniem. Oba dokumenty koncentrowały się na tej samej, ulubionej przez reżysera tematyce: silnych kobiet i ich walce o przetrwanie na obrzeżach społeczeństwa. Z kolei film Wyrok należy do nas (1979) był opartą na faktach opowieścią o seryjnym mordercy.
W 1975 r. Imamura założył Yokohama Vocational School of Broadcast and Film (Yokohama Hōsō Eiga Senmon Gakkō). Jednym z najsłynniejszych absolwentów tej uczelni jest Takashi Miike, który karierę rozpoczął od asystowania mistrzowi przy jego filmie Alfons (1987). Innym uczniem Imamury jest koreański reżyser Hwang Byung-guk.
Lata 80. Następne dwa filmy Imamury były remake'ami. Kanwą filmu Co za radość (1981) był film Yūzō Kawashimy z 1957 r. Natomiast Ballada o Narayamie (1983) opowiedziana została po raz pierwszy przez Keisuke Kinoshitę w 1958 r. Za Balladę o Narayamie Imamura otrzymał Złotą Palmę na 36. MFF w Cannes. Czarny deszcz (1989) poruszał tematykę ofiar bombardowania Hiroshimy, a scenariusz oparty był na powieści Masuji Ibuse.