Życie po wojnie W 1946 roku zeznawał przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym w Norymberdze. 25 lutego 1947 roku przekazano go władzom polskim, 28 lutego trafił do Cieszyna, a następnie do Poznania. W sierpniu 1947 roku został po raz pierwszy przesłuchany, następnie był przesłuchiwany przez wiceprokuratora Alfonsa Lehmanna, prawnika K.M. Pospieszalskiego z Instytutu Zachodniego oraz pracowników Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego. Latem 1948 roku Lehmann przygotował wobec niego i Herberta Stricknera wspólny akt oskarżenia, który w większości skupiał się na ich działalności w niemieckim wywiadzie w okresie okupacji. Rozprawa przeciwko Höppnerowi i Stricknerowi odbyła się w dniach od 7 do 12 marca 1949 roku przed Sądem Okręgowym w Poznaniu. 15 marca 1949 roku Höppner skazany został na karę dożywotniego pozbawienia wolności, a Strickner na karę śmierci.
Karę pozbawienia wolności odybwał w więzieniu w Sztumie i w więzieniu mokotowskim. W 1951 roku skierował do Bolesława Bieruta list z prośbą o ułaskawienie, a w 1956 roku złożył podanie o przedterminowe zwolnienie. Jego podanie zostało rozpatrzone pozytywnie i w styczniu 1957 roku został zwolniony z więzienia.