Dwa dni po podpisaniu, rozkaz został przekazany do wiadomości i wykonania dowództwom niemieckich oddziałów wyznaczonych do wzięcia udziału w inwazji na ZSRR. Należy przy tym podkreślić, iż rozkaz w formie pisemnej rozesłano wyłącznie do sztabów grup armii i armii – z instrukcją, aby dalej rozpowszechniać go w formie werbalnej. Zdaniem Geoffreya P. Megargee tego typu zastrzeżenie pozwala sądzić, że dowódcy Wehrmachtu byli świadomi jego nielegalności.
Na wstępie rozkaz określał oficerów politycznych Armii Czerwonej jako „nosicieli oporu, pełnego nienawiści, okrucieństwa i nieludzkości” oraz „twórców barbarzyńskich azjatyckich metod walki”, wobec których litość i stosowanie zasad prawa wojennego całkowicie mijają się z celem. W Kommissarbefehl stwierdzono też jednoznacznie, iż politrukom nie przysługuje status jeńca wojennego, ani żadna związana z nim ochrona.