„W tym czasie widziałem naocznie, jak Niemcy odłączali dzieci od matek. To oddzielanie matek od ich pociech najbardziej mną wstrząsnęło. Najgorsze tortury, jakie zniosłem, były niczym w porównaniu z tym widokiem. Niemcy zabierali dzieci, a w razie jakiegoś oporu, nawet bardzo nikłego, bili nahajami do krwi - i matki i dzieci. Wtedy w obozie rozlegał się pisk i płacz nieszczęśliwych. Nieraz matki zwracały się do Niemców z prośbą o żywność dla zgłodniałych i zmarzniętych dzieci. Jedyne, co mogły otrzymać, to uderzenie laską lub bykowcem. Widziałem, jak Niemcy zabijali małe dzieci (...) Warunki higieniczne były straszne. Wszy, brud, pchły, pluskwy wprost żywcem pożerały ludzi”. - Leonard Szpuga, wysiedlony rolnik z TopólczyRoman Hrabar „Czas niewoli czas śmierci”, Interpress, Warszawa 1979, str.46
Przesiedleńcy w obozach przejściowych zostali podzieleni na 4 grupy:
osoby, które zakwalifikowano do rasy niemieckiej, osoby zdolne do wyjazdu do pracy przymusowej, starcy, kaleki oraz dzieci, osoby przeznaczone do eksterminacji w obozach koncentracyjnych.