Proteaza IgA rozcina immunoglobuliny A w miejscu zawiasowym, bakteria niszcząc swoiste immunoglobuliny zwiększa swoje szanse na kolonizację błony śluzowej. Istotną cechą Neisseria meningitidis jest zdolność do pobierania za pomocą białek powierzchniowych jonów żelaza z ludzkiej transferyny.
Epidemiologia Jedynym rezerwuarem bakterii jest człowiek chory lub bezobjawowy nosiciel. Dwoinki przenoszą się drogą kropelkową lub przez bezpośredni kontakt z człowieka na człowieka. Zakażenia Neisseria meningitidis mogą występować sporadycznie, endemicznie lub epidemicznie. Epidemie zwykle są związane z grupami A, C i W135, najczęściej pojawiają się w środowiskach zamkniętych takich jak szkoły, akademiki, domy opieki, koszary czy więzienia.
Co roku na świecie rozpoznaje się około 500 000–1 200 000 przypadków inwazyjnej choroby meningokowej i około 50 000–130 000 zgonów. W Europie i Ameryce Północnej roczna zapadalność jest szacowana od 0,3 do 3 przypadków na 100 000, a znacznie wyższa jest w Afryce Subsaharyjskiej, gdzie zapadalność waha się od 10 do 1000 przypadków na 100 000. Obserwuje się dwa szczyty zapadalności na Neisseria meningitidis. Pierwszy i największy pik zapalności dotyczy dzieci około 5 roku życia, szczególnie dzieci do 1 roku życia, co jest związane z niedojrzałością układu immunologicznego.