Wyróżniają siedem atrybutów: satysfakcja (satisfaction) – przyjemność i zadowolenie z gry; uczenie się (learnability) – łatwość opanowania reguł i sterowania; efektywność (effectiveness) – stosunek nakładu czasu i wysiłku do osiąganych rezultatów; immersja (immersion) – stopień zaangażowania i wiarygodność świata gry; motywacja (motivation) – siła skłaniająca gracza do kontynuowania rozgrywki; emocje (emotion) – reakcje afektywne wywoływane przez grę; uspołecznienie (socialization) – wymiar wspólnotowy i relacyjny rozgrywki.
Autorzy proponują ponadto podział na „oblicza” grywalności (facets), odpowiadające warstwom projektu gry: grywalność wewnętrzną (związaną z projektem reguł), mechaniczną (związaną z jakością implementacji i silnika), interaktywną (związaną z interfejsem i sterowaniem), artystyczną (warstwa audiowizualna i narracyjna), intrapersonalną (indywidualne odczucia gracza) oraz interpersonalną (doświadczenia grupowe).