Po tej walce, rozczarowany współpracą z Reislerem, wrócił do Salt Lake City, gdzie w kolejnych miesiącach stoczył kilka słabo płatnych walk. Następnie pojechał do Kansas City, gdzie na krótko został sparingpartnerem Carla Morrisa.

Droga do walki o tytuł mistrzowski 13 lutego 1917 w Murray (Utah) zmierzył się z Jimem „Firemanem” Flynnem, ale – decyzją swojego sekundanta (którym był jego brat, Bernie Dempsey) poddał walkę już w pierwszej rundzie. Następnie odbył serię czterorundowych pojedynków – dwie wygrał, jedną przegrał i trzy zremisował. Następnie podjął pracę w stoczni w Tacomie, ale porzucił ją zaledwie kilka dni później i powrócił do rodzinnego domu, dowiedziawszy się o zamordowaniu jego najmłodszego brata, Bruce’a, podczas ulicznej bójki.

Nie chcąc przerywać kariery, uzyskał zwolnienie z pełnienia służby wojskowej po wybuchu I wojny światowej, za co był szeroko krytykowany w prasie, choć jednocześnie wpłacił kilkadziesiąt tysięcy dolarów na rzecz amerykańskiej armii. 8 czerwca 1920 w sądzie federalnym w San Francisco rozpoczął się proces przeciwko Dempseyowi o świadome i przestępcze uchylanie się od służby wojskowej, na którym ława przysięgłych oczyściła go z zarzutów.