Według relacji Bedy postawa Eadbalda, zwolennika pogaństwa, zastopowała rozwój chrześcijaństwa w Kencie. W tym samym czasie spokrewnieni z królem Kentu synowie Saeberta, chrześcijańskiego władcy Królestwa Essex, wygnali Mellita, biskupa LondynuBeda Czcigodny, Historia kościelna narodu angielskiego, II 5 (Bede, Ecclesiastical History of the English, tłum. L. Sherley-Price, wyd. D.H. Farmer, London 1991, s. 111)..
Beda twierdzi, że za swoją niewierność Eadbald został ukarany "częstymi napadami obłędu" i opanowaniem przez "złego ducha", co może wskazywać na to, że król cierpiał na epilepsjęB. Yorke, Kings and Kingdoms, s. 175.. Ostatecznie król Kentu oddalił żonę i przyjął chrzest.
Drugą żoną Eadbalda została Emma, z pochodzenia FrankijkaD. W. Rollason, Mildrith Legend, s. 9., co może wskazywać na rolę Franków w jego nawróceniu. W tym czasie arcybiskupstwo Canterbury cieszyło się poparciem ze strony Franków. Na związki między władcami Kentów a frankijskimi Merowingami wskazuje też wysłanie siostrzeńców Eadbalda (dzieci Edwina, króla Northumbrii, i Ethelbergi) na dwór Dagoberta I w latach 20. VI wieku. Na tej podstawie nawrócenie Eadbalda i jego drugie małżeństwo wiąże się z działalnością frankijskiej dyplomacjiB. Yorke, Kings and Kingdoms, s.