Tego rodzaju dzieła przyciągają uwagę odbiorców nie tylko wizją zniszczenia, ale także przedstawieniem świata uproszczonego, mniej skomplikowanego, a tym samym bardziej zrozumiałego i bliskiego człowiekowi.
Tego rodzaju fikcja jest przedmiotem badań nauk społecznych i może dostarczać wglądu w obawy danej kultury, a także w takie kwestie, jak rola wyobrażana dla administracji publicznej.
Od końca XX wieku można zaobserwować wzrost popularności filmów postapokaliptycznych. Amerykański badacz kultury Christopher Schmidt zauważa, że podczas gdy świat „ulega zniszczeniu” z perspektywy przyszłych pokoleń, my odwracamy uwagę od katastrof, biernie oglądając je jako rozrywkę. Niektórzy komentatorzy zwracają uwagę na ten trend, mówiąc, że „łatwiej wyobrazić sobie koniec świata niż koniec kapitalizmu”.
Świat postapokalipsy jest różnie przedstawiany: często jako wielka pustynia (Mad Max), wieczna zmarzlina (Pojutrze), cały glob zalany wodą (Wodny świat) albo po prostu pustkowie pełne ruin i pozostałości dawnej cywilizacji (m.in.