Uniewinnienie Atanazego Niewinność Atanazego została potwierdzona na Soborze w Serdyce. Przygotowano dwa listy soborowe, jeden do duchowieństwa i wiernych Aleksandrii, drugi do biskupów Egiptu i Libii, w których ogłoszono wolę soboru. W międzyczasie Euzebianie rzucili klątwę na Atanazego i jego zwolenników. Prześladowania stronnictwa ortodoksyjnego wybuchły z nową siłą, a Konstancjusz został skłoniony do przygotowania drastycznych środków przeciwko Atanazemu i oddanym mu kapłanom. Wydano rozkazy, zgodnie z którymi należy skazać Atanazego na śmierć, jeśli spróbuje ponownie objąć swe stanowisko, w związku z czym biskup wycofał się z Serdyki do miasta Nisz w Myzji, gdzie obchodził Wielkanoc w roku 344. Hozjusz przewodniczył soborowi w Serdyce (przewodniczył ponadto pierwszegmu soborowi nicejskiemu), na którym – analogicznie jak podczas synodu z roku 341 – uznano Atanazego za niewinnego. Swoją ostatnią Wielkanoc na wygnaniu obchodził w Akwilei w kwietniu 345 r., przyjęty przez biskupa FortunatianusaBarnes, Timothy David, Athanasius and Constantius, Harvard 2001, p. 66.