W czerwcu 1942 złożył władzom polskim raport opisujący wywiezienie polskich oficerów z obozu w Kozielsku. W lipcu 1942 został ewakuowany przez władze polskie z ZSRR i znalazł się w Teheranie. Następnie przebywał na Bliskim Wschodzie. We wrześniu 1942 napisał kolejne, obszerne sprawozdanie dotyczące więzionych polskich jeńców wojennych, zaginionych, jak wówczas uważano, w ZSRR. Od 1 stycznia 1943 kierował w Jerozolimie Biurem Studiów Bliskiego i Środkowego Wschodu – będącego jedną z agend podległego rządowi Centrum Informacji na Wschodzie. W grudniu 1943 wyjechał do Londynu, gdzie objął stanowisko naczelnika w Wydziale Wschodnim Ministerstwa Informacji i Dokumentacji. Ze stanowiska tego odszedł 6 lipca 1945, po wycofaniu uznania dyplomatycznego dla Rządu RP na uchodźstwie przez Wielką Brytanię i USA, w realizacji ustaleń konferencji jałtańskiej.

Czasy powojenne thumb|Grób Olimpii i Stanisława Swianiewiczów w Halifaksie thumb|Tablica upamiętniająca prof. Stanisława Swianiewicza na ścianie zewnętrznej kościoła św. Karola Boromeusza na warszawskich Powązkach, będąca częścią Sanktuarium „Poległym i Pomordowanym na Wschodzie”