Ełcka Kolej Wąskotorowa (wcześniej Ełcka Kolej Dojazdowa, niem. Lycker Kleinbahn) – kolej wąskotorowa w powiecie ełckim, w województwie warmińsko-mazurskim, o rozstawie szyn 750 mm. Jest jedną z nielicznych kolei tego typu na terenie Polski, funkcjonującą do czasów współczesnych. Jej głównym zadaniem był przewóz mieszkańców okolicznych wsi do Ełku, okazjonalnie transportowano również towary. Działalności kolei nie przerwała II wojna światowa ani zmiana przynależności państwowej – aż do lat 90. XX wieku nadal służyła jako środek transportu w regionie. W 1991 roku Ełcka Kolej Wąskotorowa została uznana za zabytek. Od 2002 roku prowadzi jedynie przewozy turystyczne.
Historia Pierwsze lata Ełcka kolej wąskotorowa powstała na zlecenie starosty ełckiego Carla Suermondta w latach 1910–1918, wybudowana metodą kroczącą przez towarzystwo akcyjne Lycker Kleinbahn Aktiengesellschaft. Powstała linia jednotorowa, o rozstawie szyn 1000 mm (dzięki specjalnym rozwiązaniom technym możliwy jest transport wagonów normalnotorowych). Całkowita jej długość wynosi 47,66 km. Główna linia liczy sobie 37,98 km z Ełku do Turowa (wówczas położonego przy granicy z Cesarstwem Rosyjskim). W pobliżu miejscowości Laski Małe znajduje się odgałęzienie do Zawad-Tworków o długości 9,68 km.