Jednak dowództwo zdecydowało inaczej, dochodząc do wniosku, że bombardowanie morskie i powietrzne zmiękczy, a w najlepszym przypadku całkowicie wyeliminuje opór wroga. Plan na Omaha zasadniczo zakładał rzucenie piechoty bezpośrednio na przygotowane pozycje wroga, które zostały wzmocnione przez wklęsły kształt plaży (skutecznie kumulujący wrogi ogień), przeszkody naturalne i stworzone przez człowieka, złą pogodę oraz inne czynniki.
Większość dowódców D-Day zapewniała swoich ludzi, że Niemcy zostaną unicestwieni przez siłę ognia aliantów przed inwazją, a obrońcy są mniej liczni, niedoświadczeni i zdemoralizowani. Wszystkie te przekonania miały się okazać złedne. Po południu 5 czerwca Cota przedstawił dokładną ocenę sztabowi 29 Dywizji Piechoty:
Chociaż Cota miał znacznie mniej optymistyczne spojrzenie na plan niż dowództwo, nawet on nie przewidział rozmiarów niemal hekatomby, jaka czekała V Korpus (składający się z 29 Dywizji Piechoty i słynnej 1 Dywizji Piechoty „Big Red One”) na plaży Omaha.
Cota wylądował z częścią 11 Pułku Piechoty, będącego częścią 29 Dywizji, w drugim rzucie, około godzinę po godzinie H w sektorze Omaha znanym jako Dog White.