Charakterystyczny dla tzw. okresu późnego i grecko-rzymskiego niezwykły wzrost kultu zwierząt skutkował masową mumifikacją zwierząt uważanych za święte lub związane z bóstwami i ich głównymi ośrodkami kultu, np. kotów, ibisów, sokołów, pawianów, baranów, krokodyli, psów. Wśród mniej znanych mumifikowanych zwierząt są gazele, węże, a nawet szczury i ryjówki. Do najbardziej znanych mumii zwierzęcych należą zwłoki świętych byków Apisów pochowanych w Serapeum w Sakkarze. Ogromne cmentarzyska mumii zwierzęcych sięgają czasowo od schyłku epoki Nowego Państwa do okresu ptolemejskiego (hellenistycznego) oraz rzymskiego, gdy obyczaj i sztuka mumifikacji stopniowo zaczęły upadaćBarry J. Kemp: Starożytny Egipt. Anatomia cywilizacji. Warszawa: PIW, 2009, s. 431-435..
W egipskiej tradycji obrzędowej sporządzano też pozbawione szczątków ludzkich czy zwierzęcych, tzw. mumie zbożoweAlbertyna Dembska: Kultura starożytnego Egiptu. Słownik. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1995..