Opisanie salamandry olbrzymiej chińskiej przez Europejczyków Doniesienia o istnieniu tego gatunku w Chinach zaczęły napływać do Europy około 1837 roku. W księdze Fauna Japonica Coenraad Jacob Temminck i Hermann Schlegel stwierdzili, że francuski kupiec i uczony Chrétien-Louis-Joseph de Guignes zawarł termin Neiyu (jedna z chińskich nazw A. davidianus) w wydanym przez siebie w 1813 roku słowniku języka chińskiego. W 1869 roku ojciec Armand David opisał ten gatunek płaza w zachodnich Chinach (dokładna lokalizacja odkrycia nieznana) podczas swojej drugiej podróży do Chin. David miał również styczność z A. davidianus w prowincji Shanxi podczas swojej trzeciej podróży do Chin.
Pozycja taksonomiczna Pozycja taksonomiczna do końca XX wieku Wielu badaczy XIX i pierwszej połowy XX wieku uważało A. davidianus i A. japonicus za ten sam gatunek, niektórzy natomiast uznawali A. davidianus za podgatunek A. japonicus. Inni jeszcze, tacy jak amerykański ornitolog Leonhard Hess Stejneger (1851–1943), zaliczali je do oddzielnych gatunków.