40..
Ponieważ medytację rozumiano jako podstawową cechę chanu, praktykujący, tacy zwłaszcza jak trójka wybitnych mistrzów chan tego okresu Zibo Zhenke (1543–1603), Yunqi Zhuhong (1535–1615) (znany także jako Lianchi Zhuhong) i Hanshan DeqingInnym znanym mistrzem tego okresu był Ouyi Zhixu (1599–1655). integrowali medytację „krytycznych fraz” z innymi praktykami. Hanshan podkreślał np. rolę studiów doktrynalnych. Mistrz Yunqi Zhuhong zsyntetyzował medytację chan z praktyką Czystej Krainy. Według nich oświecenie było stopniowym procesem związanym z wytężonym treningiem. Dla nich nagłe oświecenie bez włożonego wielkiego wysiłku nie istniałoJiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 41..
Różnicą, które dzieliła tych mistrzów do mistrzów XVII-wiecznych, był ich pogląd na temat roli nauczycieli chan. Zarówno Yunqi, jak i Hanshan zachęcali do samotnych praktyk i unikania nominalnych i stereotypowych nauk pretensjonalnych mistrzów. Wybitni mnisi, którzy praktykowali medytacje i ascetyzm bez właściwego przekazu Dharmy, byli aprobowani jako ci, którzy osiągnęli „mądrość bez nauczycieli” (chiń. wushizhi).