XVIII w.
Mapy topograficzne z okresu zaborów Zabór Typowe skale map Poziom morza wyznaczany przez mareograf Południk zerowy austriacki 1:75 0001:200 000 w Trieście nad Morzem Adriatyckim Ferro (17°39′46″W według południka Greenwich) pruski 1:25 000 (Messtischblatt)1:100 0001:300 000 w Amsterdamie nad Morzem Północnym Ferro (17°39′59.4″W według południka Greenwich) rosyjski 1:21 000 (półwiorstówka)1:42 000 (jednowiorstówka)1:84 000 (dwuwiorstówka)1:126 000 (trójwiorstówka) w Kronsztadzie nad Morzem Bałtyckim Pułkowo (30°19′38.7″E według południka Greenwich)
Mapy topograficzne z okresu 1918-1953 thumb|upright=1.3|Przykładowa mapa topograficzna w skali 1:100.000 wydawana przez WIG Odzyskanie niepodległości przez Polskę postawiło wyzwanie przygotowania aktualnych map dla nowego państwa. Po zaborcach pozostało bowiem 9 układów triangulacyjnych z 8 różnymi punktami odniesienia. Ujednoliceniem tego miał się zająć powołany w 1919 Wojskowy Instytut Geograficzny (początkowo pod nazwą Instytut Wojskowo-Geograficzny) z siedzibą w Warszawie. Rozpoczął on swoją działalność od standaryzacji i aktualizacji map zaborczych (pruskich, rosyjskich i austro-węgierskich). Mapy te, wydawane w różnych skalach, służyły za podstawę map w skali 1:100 000. Do 1926 wydano w ten sposób mapy pokrywające 40 proc. kraju.