Ostatecznie uznanie dla oznaczenia nastąpiło po wydaniu przez Eulera w 1737 roku dzieła Analiza. Euler używał tego oznaczenia również w Introductio in Analysin Infinitorum (1748)Satis liquet Peripheriam hujus Circuli in numeris rationalibus exacte exprimi non posse, per approximationes autem inventa est .. esse = 3,14159..., pro quo numero, brevitatis ergo, scribam pi, ita ut sit = Semicircumferentiae Circuli, cujus Radius = 1, seu pi erit longitudo Arcus 180 graduum.. Prawdopodobnie znaczący wpływ na popularyzację symbolu miało jego pojawienie się w Mathematical Tables (1742) Henry’ego Sherwina.
Niektóre wzory zawierające W geometrii – pole koła o promieniu – obwód okręgu o promieniu – pole elipsy o półosiach równych i – objętość kuli o promieniu – powierzchnia kuli o promieniu – objętość walca o wysokości i promieniu podstawy Miara łukowa kąta półpełnego równa jest radianów
W analizie matematycznej (Euler), (rozkład normalny) (wzór Stirlinga) (wzór Eulera)
druga z powyższych całek służy do obliczania powierzchni górnego półkoła jednostkowego, trzecia do obliczania długości górnego półokręgu jednostkowego.