Nowoczesne było również przyjęcie nadwozia samonośnego, z pomocniczą ramą przednią, do której mocowany był silnik i przednie zawieszenie (także ta cecha odróżniała Pobiedę od samochodów amerykańskich, opartych w tym czasie tradycyjnie na ramie). Z powodu braku jednak doświadczenia z samonośnymi nadwoziami, konstrukcję nośną nadwozia i zawieszenie przednie skopiowano z niemieckiego samochodu Opel Kapitän, aczkolwiek samo nadwozie było inne.
W zakresie jednostki napędowej przewidywano skierowanie najpierw do produkcji samochodu z silnikiem sześciocylindrowym, natomiast sam Liphart był zwolennikiem nowego bardziej ekonomicznego silnika czterocylindrowego. W tym czasie był już produkowany silnik sześciocylindrowy GAZ-11, który zamontowano w pierwszym prototypie. Docelowo była konstruowana jego modyfikacja o krótszym skoku tłoków oznaczona GAZ-12A oraz jej czterocylindrowa „obcięta” wersja M-20 o pojemności 2,1 l i mocy 50 KM. Sam bazowy silnik sześciocylindrowy GAZ-11 (3,5 l, 76 KM) był przedwojenną przewymiarowaną kopią amerykańskiego silnika Dodge D-5 z 1937 roku. Na początku 1945 roku ukończono drugi prototyp Pobiedy z silnikiem M-20.