Ostatecznie, podczas prezentacji nowych samochodów kierownictwu państwa na Kremlu 19 czerwca 1945 roku, samochód został zaakceptowany do produkcji przez Stalina tylko z bardziej ekonomicznym silnikiem czterocylindrowymWedług wspomnień A. Lipharta, Stalin, osobiście decydujący o samochodach produkowanych przez centralnie sterowany przemysł, początkowo był przeciwny produkcji nowoczesnego samochodu średniej klasy, uznając go za „konkurencję” dla reprezentacyjnego ZiS-110 i uważając za wystarczający dla ludności samochód małolitrażowy (późniejszy Moskwicz 400). Pobiedę zaaprobował pod warunkiem zastosowania mniejszego z silników i po zapewnieniach, że koszt produkcji nie będzie wyższy od produkowanego poprzednio GAZ-M1. ().. 26 sierpnia 1945 roku formalnie skierowano Pobiedę do produkcji postanowieniem Państwowego Komitetu Obrony (GKO), z terminem rozpoczęcia wyznaczonym na czerwiec 1946 roku. Do końca roku zbudowano dwa dalsze prototypy, które poddawano testom. W seryjnych samochodach zamieniono jeszcze deskę przyrządów z prędkościomierzem wstęgowym na nową, wzorowaną na amerykańskich Chevroletach. Znak fabryczny z przodu maski i na tablicy przyrządów stanowił czerwony stylizowany emblemat „M20”, przypominający blanki kremla w Gorkim.