W odróżnieniu od Nilusa, Butmi twierdził, że tekst Protokołów „został wykradziony z tajnych archiwów Centralnej Kancelarii Syjonu”, nie przywoływał więc opowieści o kongresie w Bazylei.
thumb|250px|Książka Siergieja Nilusa z 1912 zawierająca tekst Protokołów
To właśnie edycja Nilusa stała się podstawą tłumaczeń tekstu na inne języki. Tłumacze dodawali odmienne legendy dotyczące pochodzenia tekstu. Niemiecki antysemita Theodor Fritsch twierdził, że wydanie „zostało wykradzione z domu żydowskiego przez rosyjską policję”. Amerykańska pisarka Lesley Fry twierdziła natomiast, że Protokoły „są autorstwa niejakiego Aszera Ginsberga, który pisał pod pseudonimem Achad Ha-am”.
Wzrost zainteresowania tekstem po rewolucji bolszewickiej Po rewolucji bolszewickiej z 1917 roku rozmaite zwalczające się frakcje wykorzystywały Protokoły, aby wzbudzać nienawiść i przemoc skierowaną przeciwko Żydom. Pomysł, że ruch bolszewicki był spiskiem żydowskim zmierzającym do światowej dominacji, wywołał na świecie zainteresowanie Protokołami. W samym 1920 roku w Anglii ukazało się pięć wydań. W tym samym roku Henry Ford opłacił wydrukowanie 500 tys.