Thomson w serii swoich wykładów na Uniwersytecie Yale w maju 1903 roku wskazywał, że równowaga dynamiczna pomiędzy prędkością generowaną przez gradient stężenia (opisywaną prawem Ficka) a prędkością, wynikającą ze zmian ciśnienia cząstkowego wywołanych wprawieniem jonów w ruch, daje metodę wyznaczania stałej Avogadra, która jest niezależna od jakichkolwiek hipotez dotyczących kształtu czy rozmiaru cząsteczek, bądź sposobu, w jaki na siebie oddziałują.
Wzór identyczny z równaniem Einsteina na współczynnik dyfuzji został również sformułowany przez Walthera Nernsta w 1888 roku, który wyraził współczynnik dyfuzji jako stosunek ciśnienia osmotycznego do stosunku siły tarcia i prędkości, jaką ta siła wywołuje. Ciśnienie osmotyczne powiązał z prawem van ’t Hoffa, natomiast siłę tarcia opisał prawem Stokesa. Współczynnik dyfuzji zapisał jako , gdzie oznacza ciśnienie osmotyczne, a jest stosunkiem siły tarcia do lepkości molekularnej, obliczanym przy założeniu słuszności wzoru Stokesa. Po wprowadzeniu do tego równania równania stanu gazu doskonałego (wyznaczonego dla jednostki objętości) w miejsce ciśnienia osmotycznego, formuła ta staje się tożsama ze wzorem Einsteina.