Cormac był tym, który rozkazał zebranym w Tarze kronikarzom irlandzkim, by napisali kroniki Irlandii w jednym woluminie. Książka zwana Psałterzem z Tary, zawierała współczesne czyny oraz synchronizację królów Irlandii z królami i cesarzami świata oraz królów prowincji z monarchami Irlandii. Zamieszczono tam upoważnienia monarchów Irlandii w stosunku do prowincjonalnych królów oraz czynsze i opłaty tych prowincjonalnych królów z ich ziem, od pana wielkiego rodu do młodszego rangą. Opisano tam także granice i podziały ziem Irlandii.

Wygnanie Déisi, tekst z VIII w., opisuje wrogość pomiędzy Cormacem a plemieniem Déisi, potomków pradziadka Cormaca, Fedlimida Rechtmara, zamieszkującym Tarę. Cellach, syn Cormaca uprowadził Forach, córkę wodza Déisi. Jej stryj Óengus Gaíbúaibthech przybył, by uratować ją. Cellach odmówił wypuszczenia jej. Wówczas Óengus pobiegł na niego ze swą „straszną włócznią”, która miała przymocowane trzy łańcuchy;