Teoria popędów i libido Teoria popędów stanowi fundament psychoanalitycznego rozumienia motywacji ludzkiego zachowania. Według Freuda, popędy (niem. Trieb) są wrodzonymi, endogennymi siłami motywacyjnymi, które stanowią „miarę żądania dotyczącego wykonania pewnej pracy, które zostało postawione psychice w związku z jej powiązaniami z ciałem”Freud, S. (1915). Popędy i ich losy.. Libido oznacza energię psychiczną popędu seksualnego, napędzającą rozwój osobowości, zachowania i relacje z obiektamiMoore, B. E., Fine, B. D. (1996). Słownik psychoanalizy. Klasyczne pojęcia, nowe koncepcje. Warszawa: Oficyna Interart, hasło: Teoria libido.. Freud rozumiał libido w sensie ekonomicznym – jako siłę, którą można obsadzać wyobrażenia, obiekty lub własne „ja”Laplanche, J., Pontalis, J.-B. (1996). Słownik psychoanalizy. Warszawa: W.A.B., hasło: Libido.. Wyróżnił: libido narcystyczne – skierowane na własne „ja”, libido obiektowe – skierowane na osoby i rzeczy zewnętrzne. Rozwój libido przebiega fazowo: oralna, analna, falliczna, okres latencji i genitalna; zaburzenia w tym procesie (fiksacje, regresje) mogą prowadzić do neurozFreud, S. (1916–1917). Wstęp do psychoanalizy, wykłady XXI–XXVI.. W późniejszej teorii Freud przeciwstawił libido (energia Erosa, popędu życia) popędowi śmierci (Tanatos)Freud, S. (1920). Poza zasadą przyjemności. Warszawa: KR..
Teoria rozwoju indywiduum ludzkiego