Nie oznacza to jednak całkowitego wyeliminowania tej pierwszej. Jak pisał Freud, ego „uczy się nie ulegać zasadzie przyjemności, lecz kierować się zasadą rzeczywistości”Freud, Sigmund. Poza zasadą przyjemności. Warszawa: PWN, 2000.. Zasada rzeczywistości nie znosi zasady przyjemności, lecz ją zabezpiecza, pozwalając na jej zaspokojenie w sposób, który nie prowadzi do konfliktu ze światem zewnętrznym i superego. Konflikt między tymi dwiema zasadami jest stałym elementem życia psychicznego i stanowi źródło wewnętrznych napięć, które leżą u podstaw nerwic i mechanizmów obronnych.
Zasada przyjemności Zasada przyjemności jest pierwotnym mechanizmem, który rządzi działaniem nieświadomości, a w szczególności instancji id. Jej celem jest natychmiastowe rozładowanie napięcia psychicznego, które powstaje w wyniku niezaspokojonych popędów. Dąży ona do unikania przykrości (niem. Unlust) i maksymalizacji przyjemności (niem. Lust), ignorując przy tym ograniczenia świata zewnętrznego i normy społeczne.