149.

Kościół został mocno uszkodzony podczas walk o miasto w 1945, po czym ruiny rozebrano.

Pastorzy służący w parafii Rangę parafii podnosił fakt, że jej proboszcz był zwyczajowo seniorem Jednoty Wielkopolskiej i po 1817 superintendentem diecezji Superintendentura Poznań II Ewangelickiego Kościoła Unijnego.

Pastorzy 1780–1783 Jan Musonius (dojeżdzał z Leszna) 1783–1790 Karol Bogumił Diehl 1790–1797 wakat 1797–1813 Chrystian Teofil Cassius 1815–1828 Jan Benjamin Bornemann 1831–1840 Friedrich Leopold Dütschke 1841–1855 Adolf Siedler 1857–1881 Karl Göbel 1883–1898 Eugen Borgius 1899–1911 Hugo Albertz (1899–1911) 1911–1932 Gerhard Haenisch 1932–1940 wakat 1940–1945 Nathanael Katscher

Architektura Świątynia znajdowała się na trójkątnej parceli na stoku wzniesienia u zbiegu dzisiejszych ul. Półwiejskiej i Krysiewicza, zwrócona fasadą do pl. Wiosny Ludów. Była dwuwieżową budowlą neoromańską z żółtej cegły, wzniesioną na rzucie prostokąta, w który wciągnięto apsydę ołtarzową. Kryte stropem wnętrze wypełniały 2 kondygnacje empor. Po 1890 pozostawiono tylko jedną kondygnację, wtedy też wnętrze otrzymało wyrazistą polichromię o motywach geometrycznych. Szczegóły wyposażenia nie są znane.