Surowa szata architektoniczna kościoła budziła sprzeczne uczucia: była chwalona przez część niemieckiej opinii publicznej, która w smukłych wieżach dopatrywała się nawet podobieństwa do słynnej katedry Notre-Dame w Paryżu. Społeczeństwo polskie było wobec estetycznych walorów budowli bardziej krytyczne, potocznie określając ją bez szacunku jako „księże portki”.
Przypisy
Bibliografia Zofia Ostrowska-Kębłowska, Architektura i budownictwo w Poznaniu w latach 1780–1880, Warszawa; Poznań, PWN, 1982, Eva Borsch-Supan, unter Mitw. von Zofia Ostrowska-Kębłowska, Die Provinzen Ost- und Westpreussen und Grossherzogtum Posen, München; Berlin, Deutscher Kunstverlag, 2003, (Karl Friedrich Schinkel Lebenswerk, Bd. 18) Jerzy Domasłowski, Wspomnienie o poznańskim kościele św. Piotra, "Słowo i Myśl. Przegląd ewangelicki", , 2007, nr 4 (97) Iwona Błaszczyk, Plac Wiosny Ludów. Historia i przekształcenia przestrzenne, "Kronika Miasta Poznania", , 2007, nr 3 Olgierd Kiec, Ewangelicka parafia św. Piotra w latach 1772–1945, "Kronika Miasta Poznania", , 2007, nr 3 Aleksandra Dolczewska, Krótka historia o „portkach księdza”, czyli o nieistniejącym kościele ewangelickim św.