Z uwagi na gęstość drzewostanu pojazdy utknęły, szwadron samochodów pancernych utracił jako zniszczone dwa pojazdy, a jeden uszkodzony. Na początku natarcia szwadron czołgów w sile 10 tankietek ugrzązł w sypkim piasku i pod ostrzałem niemieckich dział przeciwpancernych, tracąc jeden zniszczony czołg, wycofał się. W godzinach popołudniowych dywizjon odjechał do Kołbieli, gdzie koncentrowała się Nowogródzka BK. 91 dywizjon wraz ze szwadronem kolarzy Nowogródzkiej BK rano 13 września rozpoznawał w kierunku Siennicy. Przed południem 13 września dywizjon całością pojazdów bojowych wtargnął do Siennicy zaskakując w nim niemiecki zmotoryzowany podjazd ze składu 11. DP z samochodami pancernymi, armatami ppanc. i piechotą na ciężarówkach. Unieruchomiono jeden niemiecki samochód pancerny i zniszczono ciężarówkę, a piechotę odrzucono poza miasteczko. Sukces 91 dywizjonu wykorzystał 26 pułk ułanów zdobywając sąsiednią wieś Grabowilk. Dywizjon utracił dwa TK-3. 14 września dywizjon przejechał do lasu koło wsi Polesie Rowskie. Następnie przemieścił się bocznymi drogami wzdłuż Wisły docierając do szosy lubelskiej na południe od Ryk. Trudnego terenu nie wytrzymały dwa czołgi TK-3, które porzucono na trasie marszu. Dalszy marsz dywizjon odbył po szosie w kierunku Kocka. Do Baranowa nad Wieprzem 91 dpanc.