W połowie lat 30. opracowano dla armaty Mark VIII także prostą pojedynczą podstawę Mark VIII, naprowadzaną ręcznie. Podczas II wojny światowej opracowano nowsze pojedyncze podstawy Mark XV i XVI, naprowadzane mechanicznie, będące modyfikacją udanej podwójnej podstawy działka 20 mm Oerlikon Mark V (armata 40 mm była na nich zamocowana po prawej stronie siedzącego operatora). Pojedyncze działka były używane głównie na małych okrętach w przybrzeżnej służbie eskortowej, ale także uzupełniająco na niszczycielach i innych okrętach. Podstawy Mark XVI były wyposażone w stabilizowane przyrządy celownicze i używane w 1945 na Pacyfiku do walki z kamikaze.
W 1938 opracowano nowszą amunicję dla armaty 40 mm, o większej prędkości wylotowej (HV – High Velocity), lecz wymagała ona zmian konstrukcji zamka i nie była zamienna ze starą amunicją, oznaczoną LV (Low Velocity). W konsekwencji, podczas wojny produkowano armaty zarówno starszego i nowszego typu. Podstawy dla armat strzelających amunicją o większej prędkości wylotowej oznaczane były gwiazdką (np. Mark VII*).