Same armaty Mk VIII strzelające pociskami HV miały oznaczenia CHV lub AHV (dla wersji synchronizowanej – controlled lub automatycznej).
thumb|Poczwórny pom-pom na podstawie Mk VII na niszczycielu HMS „Zulu”
Ocena Armata była stosunkowo nowoczesną bronią w momencie jej wprowadzenia do służby, skuteczną na bliskie odległości z uwagi na dużą szybkostrzelność i gęstość ognia w wersji sprzężonej, ale w momencie wybuchu II wojny światowej, w związku z rozwojem techniki lotniczej i niską prędkość początkową pocisku, była to już broń praktycznie przestarzała. W założeniu armaty tego typu miały postawić „zasłonę” ognia, która miała odstraszyć atakujące samoloty, w praktyce nigdy nie opracowano odpowiedniego pocisku smugowego i nie udało się osiągnąć tego efektu. Z powodu krótkiej lufy pociski miały stosunkowo niską prędkość wylotową, a co za tym idzie, niewielki skuteczny zasięg i pułap. Krytykowano także mały ładunek wybuchowy pocisku i zapalnik. Broń była bardzo ciężka (podstawa ośmiolufowa – 15–16 t, czterolufowa – 9–11 t w zależności od wersji), co ograniczało ich zastosowanie do odpowiednio dużych okrętów oraz liczbę przenoszonych na nich podstaw, była też trudna w produkcji. Mechanizmy armaty były skomplikowane, co wymagało starannej obsługi, lecz w praktyce była bardzo podatna na zacięcia.