Dnia 19 sierpnia 1915 otrzymał nominację na delegata duchowieństwa katolickiego do komisji podatkowej od nieruchomości, w miejskim urzędzie w Żytomierzu.
Sakra biskupia 16 października 1916 papież Benedykt XV mianował go biskupem łuckim i żytomierskim oraz administratorem apostolskim diecezji kamienieckiej. Sakrę biskupią otrzymał 28 stycznia (15 stycznia) 1917 w kościele św. Katarzyny w Piotrogrodzie (Petersburgu). Rządy w diecezji żytomierskiej objął 15 lutego 1917, zaś w diecezji łuckiej 17 września 1919. Diecezję łucko-żytomierską obejmował w niezwykłe trudnym czasie rewolucji bolszewickiej. Uczestniczył w organizacji administracji kościelnej w reaktywowanej diecezji kamienieckiej (1918). Jako biskup prowadził bardzo energiczną działalność duszpasterską. W 1917 zatwierdził powstałe w Białej Cerkwi Zgromadzenie SS. Misjonarek Benedyktynek, które następnie sprowadził do Kowla, a dwa lata później poparł plan założenia, przez Zofię Tajber (1890–1963), Zgromadzenia SS. Najświętszej Duszy Chrystusa. W tym samym roku założył w Żytomierzu „Tygodnik Kresowy” (ukazywał się do 1919 r.), a później „Kronikę Diecezji Łucko-Żytomierskiej” (Łuck, 1921–1925) przemianowaną w 1925 na „Kronikę Diecezji Łuckiej” oraz tygodnik „Lud Boży” (Łuck 1923–1925).