Mimo uruchomienia obiektu, Oddział posiadał związane z jego budową nieuregulowane zobowiązania w wysokości ok. 9 tys. zł. Z uwagi na wyczerpanie środków finansowych oraz nieuzyskanie subwencji państwowych prace wykończeniowe kontynuowano jeszcze w 1938 roku: zbudowano trzy piece, schody wewnętrzne, wykonano tynki, podłogi i oszalowania, zamontowano rynny i piorunochron oraz oszklono wszystkie okna. Łączny koszt budowy schroniska wyniósł ok. 40 tys. zł, przy czym ponad 70% stanowiły środki PTT (Oddziału „Beskid”, Zarządu Głównego i wspomagających oddziałów).
W tym samym roku nowo budowanemu schronisku nadano imię prof. Kazimierza Sosnowskiego, w uznaniu jego wieloletnich zasług dla rozwoju turystyki w Beskidach Zachodnich i popularyzacji idei zagospodarowania rejonu Radziejowej. Początkową decyzję Oddziału z 18 stycznia przez aklamację zatwierdził 7 maja 1938 r. Walny Zjazdu Delegatów PTT w Żywcu.
W 1939 roku w schronisku nocować mogły 52 osoby na łóżkach i kolejne 52 osoby na siennikach.