Okupacja Mimo że ruch turystyczny po wybuchu wojny niemal w tym rejonie całkowicie zamarł, przez dwa lata schronisko prowadził niezmiennie Walenty Symela z żoną. „Beskid” został rozwiązany, a jego majątek skonfiskowany. Obiekt funkcjonował pod nadzorem niemieckich władz okupacyjnych. Formalnym powiernikiem został Aleksander Bittner, pochodzący ze Starego Sącza miłośnik gór i dawny kolega Juliana Zubka, majora Armii Krajowej. Mimo swojej oficjalnej roli Bittner zachowywał lojalność wobec środowiska polskiego i wspierał działalność kurierską oraz konspiracyjną. Po jego samobójczej śmierci zarząd nad schroniskiem objął Volksdeutscher Jorman – leśniczy z Gabonia.
Codzienną opiekę nad budynkiem sprawowali wówczas m.in. rodzeństwo Aleksandra i Bolesław Żabeccy ze Starego Sącza, zaprzysiężeni członkowie Armii Krajowej. Pod ich zarządem schronisko znów zaczęło przyjmować gości, wśród których znajdowali się nie tylko turyści, ale także przedstawiciele lokalnego ruchu oporu. Obiekt pozostawał bez gospodarza od października 1943 r. i odtąd stale służył partyzantom polskim, radzieckim i łemkowskim. Budynek wykorzystywano m.in.