Rozproszenie to jest więc powodowane oddziaływaniem pojedynczych cząstek z falą elektromagnetyczną i w związku z tym ścisły opis zjawiska może być wyprowadzony jedynie na podstawie założeń mechaniki kwantowej przy uwzględnieniu skwantowanego charakteru oddziaływania.
Trzecim typem rozpraszania, które nie ma swojego odpowiednika w mechanice klasycznej jest rozproszenie Ramana, które jest rozproszeniem nieelastycznym.
Do innych zjawisk rozproszeniowych należą również takie zjawiska jak: rozpraszanie cząstek α na jądrach atomowych (rozpraszanie Rutherforda), efekt Comptona i rozpraszanie promieniowania X na węzłach sieci krystalicznej.
Spektroskopia Ramana Zjawisko Ramana zostało odkryte w 1928 przez C.V. Ramana i K.S. Krishnana i niezależnie od nich Grigorija Landsberga i Leonida Mandelsztama. Fizycy ci zauważyli, że część promieniowania świetlnego rozproszonego na skutek rozproszenia Rayleigha nieznacznie różni się od częstotliwości światła padającego, a różnica ta znajduje się w zakresie podczerwieni. Za to odkrycie i wyjaśnienie podstaw teoretycznych Raman został nagrodzony w 1930 r. Nagrodą Nobla z fizyki.